Elke dag staar ik naar een scherm. Ik lees, ik schrijf, ik kijk en luister. Net las ik ergens de term 'haat-liefde verhouding'. Iets met social media en dat we er allemaal van houden, maar het ook haten. Ik dacht meteen aan mijn haat-liefde verhouding met taal. Met de Nederlandse taal welteverstaan.
Sinds ik dertien jaar geleden naar Helsinki trok, waar toentertijd Nederlandstalige boeken schaars waren en het internet nog over de telefoonkabel ging, lees ik voornamelijk Engelstalige boeken. Schrijven deed ik in de jaren erna ook steeds vaker in het Engels. Met als gevolg dat ik tijdens mijn tweede 'Finland tour' bijna een jaar lang amper Nederlands sprak, las of hoorde. Engels was de voertaal en ik brabbelde wat mee in het Fins.
Tegenwoordig is de verdeling iets gelijker. Als journalist en copywriter in Nederland is het immers logisch dat het Nederlands op de eerste plek staat. Toch lees ik maar weinig Nederlandse literatuur. Op mijn nachtkastje heb ik laatst heel demonstratief twee Nederlandstalige boeken neergelegd. Daar liggen ze nog steeds. Onaangeroerd.
Ik schrijf niet vaak blogs in het Nederlands, in ieder geval niet op Elke Dag. Toch raar voor iemand die afkomstig is uit de polder en als achternaam 'de Vries' draagt. Hoeveel ik ook van taal houd, soms kan ik het niet uitstaan. Dan vind ik het Nederlands verschrikkelijk, het Engels zo plat. Wens ik dat ik het Fins onder de knie zal krijgen en baal ik dat ik Frans ooit heb laten vallen.
De laatste tijd vraag ik me steeds vaker af waarom ik mijn moedertaal soms links laat liggen. Wat maakt het Engels mooier dan het Nederlands en is dat wel zo? Waarom wil ik beter Fins spreken? Waarom zoek ik het zo ver weg?
Gisteren las ik 'Floddertje' voor.
De woorden van Annie M.G. Schmidt, zo zorgvuldig gekozen, geen woord te veel. Dat vind ik mooi.
Alle vragen verdwenen als sneeuw voor de zon.
p.s. En dit.
No comments
Post a Comment